W 1942 roku osiągnęła ona liczebność ok. 3 tysięcy ludzi. W tym czasie kontakt z nią nawiązała konspiracyjna Białoruska Ludowa Hramada. Na początku lipca 1942 roku w rejonie miejscowości Iwacewicze doszło do pierwszego zjazdu dowódców oddziałów partyzanckich i przedstawicieli kierownictwa Hramady. W jego wyniku utworzono tzw. ławę atamanów jako organ kierowniczy. Komendantem BNP został płk Iwan Szańko, dowódca jednego z oddziałów partyzanckich. Do kierownictwa politycznego weszli Siarhiej Chmara, W. Wir i Jurka Stasiewicz. W listopadzie 1942 roku miała miejsce druga narada ławy atamanów. Powstał Główny Sztab Partyzantki z płk. I. Szańko na czele i jego 2 zastępcami: atamanami J. Chareuskim i Syworym. Partyzantka rozrosła się do 5 tysięcy ludzi.
Oddziały BNP działały na Polesiu, Smoleńszczyźnie, Mohylewszczyźnie i Bracławszczyźnie, gdzie występowały pod nazwą Ludowej Partyzantki Socjal-Rewolucyjnej. Na Polesiu współdziałały z ukraińską partyzantką atamana T. Bulby-Borowcia, zwalczając polską i sowiecką partyzantkę. Jednocześnie od 1942 roku rosła w siłę partyzantka radziecka, która oprócz Niemców zwalczała też białoruską partyzantkę narodową;