mały|Krajobraz rzeźby krawędziowej (kuestowej). Warstwy skał mniej odpornych na denudację oznaczono jasnymi kolorami.

Kuesta – naturalne wypiętrzenie terenu w postaci asymetryczego wału, którego stoki z jednej strony opadają stomo, a z drugiej łagodnie. Może występować pojedynczo lub szeregowo w postaci kilku zgrupowanych kuest, w większej skali formując wtedy krajobraz sfalowanej przestrzeni z naprzemiennie ułożonymi wyniesieniami i obniżeniami. Krajobraz kuestowy bywa w geomorfologii określany mianem rzeźby krawędziowej.

Kuesty powstają na obszarach o budowie monoklinalnej, cechujących się zgodnym nachyleniem nakładających się na siebie warstw skalnych. Różna podatność poszczególnych warstw na działanie procesów denudacji powoduje, że w powierzchniach mniej odpornych na niszczenie tworzą są obniżenia, natomiast bardziej wytrzymałe fragmenty struktury przyjmują formę garbów. W ten sposób w rzeźbie terenu powstają wały w postaci progów, stąd kuesty nazywa się także progami strukturalnymi, co podkreśla zależność rzeźby od struktury geologicznej.