Od dzieciństwa realizowała swoją pasję wędrówek górskich. Jej pierwszym przewodnikiem był ojciec, z którym zwiedzała Beskid Cieszyński, źródła Wisły, Czantorię, Baranią Górę, Stożek. Od 1932 należała do Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, w Krakowie w latach studenckich działała w Studium Turyzmu Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po osiedleniu się w Rabce została członkinią miejscowego oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego, którym kierował ks. Justyn Bulanda. W 1939, wspólnie z mężem, opracowała przewodnik Rabka i okolice.

Działalność w ruchu turystycznym kontynuowała po wojnie, w ramach delegatury Oddziału Krakowskiego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Rabce, a od 1951 Oddziału Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Rabce; była wśród założycieli tego oddziału, potem pełniła funkcję sekretarza, wreszcie przez 53 lata wiceprezesa. Udzielała się jako znakarz szlaków górskich, przewodnik beskidzki, terenowy instruktor przewodnictwa. Pisała opracowania, artykuły i foldery, poświęconych Rabce, Gorcom, Beskidowi Wyspowemu;