W lutym 1942 został mianowany szefem sztabu lotnictwa na południowym Pacyfiku, przekształconego następnie w 13 Armię Lotniczą. 25 czerwca 1943 został dowódcą taktycznym ogółu jednostek lotniczych wszystkich rodzajów sił zbrojnych działających na południowym Pacyfiku i było to pierwsze tego typu stanowisku w historii sił powietrznych USA.
W listopadzie 1943 został dowódcą nowo utworzonej 15 Armii Lotniczej we Włoszech, a już w styczniu 1944 został dowódcą lotnictwa strategicznego w basenie Morza Śródziemnego. 2 sierpnia 1945 został dowódcą 20 Armii Lotniczej na Pacyfiku, której samoloty zrzuciły bomby atomowe na Hiroszimę i Nagasaki.
Po zakończeniu II wojny światowej, w październiku 1945 został przeniesiony do Kwatery Głównej Lotnictwa Kontynentalnego, a w 1947 został dowódcą sił powietrznych na Alasce. W 1950 został przeniesiony do dowództwa sił powietrznych w Waszyngtonie. 30 lipca 1953 został szefem sztabu Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych i funkcję tę pełnił do 26 marca 1957. Został wtedy mianowany przez prezydenta Dwight D. Eisenhowera przewodniczącym Kolegium Połączonych Szefów Sztabów, funkcję tę pełni do 30 września 1960.