Pierwsze lata po wojnie spędził na Kresach. Jednak w poszukiwaniu pracy przeniósł się do Wałbrzycha. Dalej uczył – tym razem w szkołach górniczych. W Wałbrzychu miał dom, ale w 1960 zaproponowano mu funkcję prowadzenia szkoły kadry górniczej, która wówczas mieściła się w Promnicach. Przyjął propozycję i przeniósł się do Tychów, gdzie mieszkał do śmierci i gdzie pomagał przy budowie kościoła św. Jana Chrzciciela.
Po przejściu na emeryturę w 1970 zaczął pisać. Opublikowano jego książki: "Jeniec wojenny nr 335" oraz "Na straconych pozycjach". Część publikacji odrzuciła cenzura, bo A. Sałacki pisał w nich o tym, że w 1939 roku prócz Niemców, Polskę zaatakowali Rosjanie. Później otrzymał stopień majora. Od czasu do czasu spotykał się z tyską młodzieżą, która chętnie go odwiedzała. 5 marca 2004 został awansowany na pułkownika.
Zmarł w nocy z 4 na 5 kwietnia 2008 w Tychach, przeżywszy 104 lata. Pochowany 8 kwietnia 2008. Był ostatnim żyjącym obrońcą Lwowa przed Ukraińcami w 1918, i ostatnim żyjącym obrońcą Lwowa przed bolszewikami w roku 1920.
Przypisy
Bibliografia
Urząd Miasta Tychy, Kronika miasta, marzec 2004