Życiorys Telesfora Mickiewicza znany jest przede wszystkim z jego własnej relacji złożonej w wywiadzie udzielonym w 1934Wywiad z Telesforem Mickiewiczem, "Jednodniówka" z 1934 roku, s. 4-7 (Cyfrowa Biblioteka Narodowa, dostęp 15 marca 2017).. Jego szlak bojowy zweryfikowany został przez administrację niepodległej Polski po 1918 r.
Wedle tegoż wywiadu, w chwili wybuchu powstania styczniowego miał 19 lat, jednakże z aktu urodzenia wynika, że w istocie miał wówczas dopiero co skończone 15 lat. Wedle jego relacji walczył w szeregach partii: Surewicza w Grodzisku, Orłowskiego w Łowickiem, następnie Pawełka, a po rozbiciu tejże - w oddziale dowodzonym przez Stanislao Bechiego. Po rozbiciu oddziału Bechiego, trafił do niewoli i został zesłany na Sybir. Wigilię 1863 roku spędził w Pskowie, następnie pieszo lub w kibitce dotarł do Włodzimierza nad rzeką Klaźmą, gdzie został skazany przez sąd wojenny na 10 lat aresztanckich robót i zesłanie do Wiatki, a następnie do Omska na Syberii. Współwięźniami Telesfora byli, m.in.: Kierbedź - stryjeczny brat budowniczego mostu na Wiśle, Narbud, Budkiewicz, ks. Żmijewski, bracia Brzescy, Siekierzyński, Gromski, Maciejewski, Piechociński, Grandes, Pietraszewski. Odzyskał wolność w 1871 i po kilku miesiącach tułaczki przybył do Warszawy, gdzie został kierownikiem hotelu i restauracji "Europejskiej".