W poł. XV w. był właścicielem Niezdowa, Komornik i części Dziekanowic. W wyniku wygranej sprawy spadek po matce Katarzynie z Kotków z wujkiem Stanisławem Kotek, otrzymał takie wsie jak: Niezdów, Komorniki i Dziekanowice.
Henryk Andreas Kamieniecki skupił w swym ręku całe, rozległe, rodzinne dobra, których ośrodkiem uczynił Zamek Kamieniecki.
Procesował się z biskupstwem przemyskim do 1460 roku, kiedy to komisarze królewscy: Jan Pilecki – wojewoda krakowski, Andrzej z Sienna i Waszko z Rybotycz – sędzia przemyski; rozgraniczyli dobra i Jabłonica, Jasienica Rosielna oraz Orzechówka pozostały jego własnością, a biskupimi pozostały: Domaradz, Blizne i Płosina.
Początkowo wraz z bratem Piotrem Kamienieckim (po 1410–1447) – starostą dobczyckim, wspierał konfederację Spytka z Melsztyna przeciw królowi, ze względu na odebranie Kamienieckim Dobczyc, jednak pod koniec życia, nawiązał kontakty z dworem królewskim.
W 1474 r. bronił zamku w Odrzykoniu przed najazdem węgierskim Macieja Korwina pod wodzą zmadziarowanego Słowaka Tomasza Tharczaya – starosty zamku z Lipian. W tym też roku, został senatorem i kasztelanem sanockim.