Od końca XII wieku w muzyce wielogłosowej rozwijała się rytmika modalna, związana z notacją modalną. Na początku XIV wieku została ona zastąpiona przez rytmikę menzuralną, opartą na precyzyjnie określonych wartościach czasowych zapisywanych notacją menzuralną. Dominowała ona do około 1600 roku. W XVII–XIX wieku ukształtowała się rytmika taktowa (periodyczna), związana z rozpowszechnieniem regularnego metrum i podziału taktowego. Stała się podstawowym systemem organizacji rytmicznej muzyki klasycznej. Pod koniec tego okresu pojawiły się pierwsze próby jej przełamywania (m.in. w twórczości Fryderyka Chopina i Claude’a Debussy’ego).
Od początku XX wieku obserwowane są przeciwstawne tendencje rozwojowe. Z jednej strony kompozytorzy nurtów neoklasycznych nawiązywali do zasad rytmiki periodycznej (np. neoklasycyzm), z drugiej zaś coraz częściej jej rozluźnianie poprzez polimetrię, nieregularność akcentową (Igor Strawinski, Béla Bartók), inspiracje muzyką kultur pozaeuropejskich i przyrody (Olivier Messiaen) oraz rozwiązania inspirowane muzyką ludową i pozaeuropejską.