Dowództwa okręgów korpusów (DOK) – terytorialne organy Ministerstwa Spraw Wojskowych pełniące w Polsce w latach 1918–1939 funkcje administracyjno-gospodarcze, mobilizacyjne i garnizonowo-porządkowe. mały|DOK w 1939
Organizacja okręgów generalnych w latach 1918–1921 Organizowanie wojskowych władz terytorialnych rozpoczęto jeszcze przed odzyskaniem niepodległości. Od 15 października 1918 roku utworzono na terenie byłego Królestwa Polskiego 15 okręgów wojskowych oraz trzy (później cztery) Inspektoraty Lokalne. Inspektorat Lokalny był organem zwierzchnim w stosunku do okręgów wojskowych. 17 listopada 1918 roku utworzono pięć okręgów generalnych: warszawski, lubelski, kielecki, łódzki i krakowski. Stopniowo, w miarę przejmowania nowych terenów przez administrację polską, tworzone były kolejne Dowództwa Okręgów Generalnych.
Organizacja wewnętrzna dowództw okręgów generalnych w dniu 1 czerwca 1920 roku: dowódca okręgu generalnego sztab dowództwa okręgu generalnego dział sanitarny dział intendentury dział kontroli gospodarczej dział budowlano-kwaterunkowy dział duszpasterstwa okręgowi inspektorowie broni głównych (na czas mobilizacji i wojny) — piechoty, jazdy i artylerii. szef inżynierii dowództwa okręgu generalnego urząd opieki nad grobami wojennymi adiutantura dowództwa okręgu generalnego