W czerwcu 1957 została jako pierwsza kobieta powołana w skład gabinetu federalnego (pod kierownictwem Johna Diefenbakera), obejmując tekę sekretarza stanu Kanady. W maju 1958 objęła stanowisko ministra ds. obywatelskich i imigracji, a w sierpniu 1962 funkcję Głównego Naczelnika Poczty (Postmaster General). W dniach 19-20 lutego 1958 pod nieobecność w kraju premiera Diefenbakera jako pierwsza kobieta w historii Kanady pełniła obowiązki szefa rządu. Pracę w rządzie zakończyła w kwietniu 1963 wraz z upadkiem gabinetu Diefenbakera.
W 1963 przestała również zasiadać w Izbie Gmin.
Jako minister ds. imigracyjnych zwalczała zjawiska rasizmu w polityce imigracyjnej, doprowadziła do złagodzenia procedury wobec uchodźców, doprowadzając w konsekwencji do znacznego zwiększenia ich liczby w Kanadzie.
W 1979 została odznaczona Orderem Kanady, otrzymała również medale jubileuszowe 100-lecia (1967) i 125-lecia Konfederacji (1992); była ponadto członkiem Tajnej Rady Królowej ds. Kanady (z tytułem Right Honorauble).