Wielkopolska Brygada Kawalerii (Wlkp BK) – wielka jednostka kawalerii Wojska Polskiego II RP.
W czasie kampanii wrześniowej brygada walczyła w składzie Armii „Poznań”. Dozorowała rejon Leszna i Rawicza, dokonując w tym czasie dwu wypadów na teren III Rzeszy. W bitwie nad Bzurą uderzała na Głowno. Następnie broniła przejścia przez Bzurę pod Brochowem. W marszu przez Puszczę Kampinoską walczyła pod Zamościem i Górkami, następnie pod Sierakowem i Laskami. W walkach przebiła się do Warszawy i broniła stolicy aż do jej kapitulacji.
Formowanie i zmiany organizacyjne W marcu i kwietniu 1919 roku w składzie Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim została sformowana I Brygada Jazdy Wielkopolskiej. W wyniku scaleniu Wojsk Wielkopolskich z armią krajową, brygada przemianowana została na VII Brygadę Jazdy. Po zakończeniu wojny z bolszewikami dokonano zmian w organizacji brygady, która przedstawiała się następująco:
Dowództwo w Poznaniu oddział sztabowy w Poznaniu 15 pułk Ułanów Poznańskich 16 pułk Ułanów Wielkopolskich 17 pułk Ułanów Wielkopolskich 7 dywizjon artylerii konnej wielkopolskiej szkoła podchorążych rezerwy przy VII BJ kompania sanitarna VII BJ (eks kompania sanitarna Nr 4)