Ostatnia grupa związków obecna głównie w warstwie kutykularnej to polisacharydy: celuloza i pektyny.
Funkcje Główną funkcją kutykuli jest ochrona rośliny przed utratą wody i substancji obecnych w ścianie komórkowej. Warstwa kutykuli jest również barierą utrudniającą wnikanie w organizm rośliny strzępków grzybni, wirusów i bakterii. Mechaniczne właściwości kutykuli utrudniają zgryzanie pędów przez owady oraz chronią roślinę przed uszkodzeniami natury abiotycznej (szerzej o tym w artykule aksenia). Kutykula pochłania lub odbija część promieniowania UV. Hydrofobowe woski ograniczają zatrzymywanie się wody na powierzchni rośliny, co ułatwia wymianę gazową, a zarazem utrudnia rozwój organizmów pasożytniczych na powierzchni pędu. Umożliwia również pozbycie się zanieczyszczeń z powierzchni rośliny.
Tworzy także fyllosferę, miejsce życia organizmów. Kutykula umożliwia części owadów określenie właściwego miejsca do składania jaj, zapewnia środowisko dla mikroorganizmów, w tym pasożytniczych.
Znaczenie w paleobotanice Kutykule często dobrze zachowują się jako skamieniałości, dzięki czemu możliwe jest badanie budowy komórkowej roślin kopalnych. Paleobotanikiem, który rozwinął metodę analizy kutykularnej, był Zlatko Kvaček.
Zobacz też kutynizacja
Przypisy
Kategoria:Anatomia roślin