Spartańskie wychowanie (Gr. ἀγωγή, tłum. ágōgḗ w dialekcie attyckim) – obowiązkowy system wychowawczy obowiązujący w Sparcie według tradycji, od czasów Likurga. Wychowanie te decydowało o osiągnięciu statusu mieszkańca Sparty. Ćwiczenia dla chłopców zaczynały się w wieku siedmiu lat, a kończyły na trzydziestu. Z dzisiejszej perspektywy ówczesne metody wychowawcze cechowały się wyjątkową brutalnością, niejednokrotnie prowadzącą do śmierci.
Rys historyczny Sparta w VIII wieku p.n.e., była jednym z państw na Półwyspie Peloponeskim. Siły zbrojne miały w niej duże znaczenie, gdyż Spartanie stosunkowo niedawno osiedlili się na nowym, podbitym przez siebie terytorium. W Sparcie tak jak wszędzie w Grecji rozwijała się sztuka, muzyka i poezja. Obcokrajowcy byli mile widziani, przyjmowani gościnnie i mogli swobodnie przedstawić swoją sztukę. Nieliczne zachowane utwory Tyrteusza oraz Alkmana świadczą o wysokim poziomie rozwoju piśmiennictwa i umiejętności.