Drugim najbardziej znanym radioizotopem wykorzystywanym w obrazowaniu nuklearnym jest izotop Indu – 111In. Jego czas połowicznego rozpadu wynosi 68 godzin. Rozpada się on przy zderzeniu z elektronem, emitując fotony o energiach 173 keV oraz 247 keV. Stosuje się go do badania mięśnia sercowego oraz wykrywania gruczołów rakowych prostaty, jelita grubego i jajników. Ind dociera do nowotworów o wiele szybciej niż inne izotopy, a dodatkowo przez dłuższy czas utrzymuje się w guzie. Przyczynia się to do jaśniejszego obrazu. Główną jego wadą jest jego wysoki niespecyficzny wychwyt przez wątrobę, nerki i śledzionę. Badania związane z tym radionuklidem skupiają się na wyeliminowaniu tego problemu.
Innymi radioizotopami stosowanym w badaniach SPECT są: jod – 123I o okresie połowicznego rozpadu T1/2 = 13 dni i energii emitowanych kwantów gamma 159 keV, jod – 131I o okresie połowicznego rozpadu T1/2 = 8 dni i energii emitowanych kwantów gamma 159 keV.
Zastosowanie Efektem działania tomografii emisyjnej pojedynczych fotonów jest obraz trójwymiarowy umożliwiający precyzyjną lokalizację ognisk metabolizmu, a więc badanie funkcji wewnętrznych organów. Można dzięki temu badać m.in. aktywność serca i stref mózgu.