29 grudnia 1918 został powołany na stanowisko ministra komunikacji w rządzie Jędrzeja Moraczewskiego, przejmując tekę z rąk premiera, który wcześniej łączył obie funkcje. Stał na czele resortu komunikacji zaledwie do 16 stycznia 1919, niemniej jednak przyczynił się wspólnie z Moraczewskim do stworzenia centralnego nadzoru nad wszystkimi rodzajami transportu w niepodległej Polsce. Wobec licznych raportów o problemach z komunikacją między dawnymi zaborami Stączek wnioskował o unifikację polskiego kolejnictwa oraz rozbudowanie istniejących linii; nie zdążył już przed dymisją gabinetu zareagować na bieżące problemy z żeglugą rzeczną.
W 1922 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski. W latach 1922–1923 był członkiem Wydziału Wykonawczego Naczelnej Rady Chłopskiej PSL-Lewica, potem działał kolejno w Związku Chłopskim (1924–1925), Stronnictwie Chłopskim (1926) i wreszcie prosanacyjnym Związku Chłopskim (od 1928), do którego przeszedł wspólnie z Janem Stąpińskim. W Związku Chłopskim zasiadał w prezydium Zarządu Głównego, nie odgrywając jednak już większej roli politycznej.
Zmarł 5 czerwca 1942.