Ostatecznie budowę ukończono w maju 1912 roku, zaś wejście okrętu do służby nastąpiło 4 czerwca 1912 roku.
Koszty budowy, bez uzbrojenia, wyniosły 1 965 699 funtów, koszt uzbrojenia to dodatkowo 118 300 funtów.
Opis konstrukcji
Długość całkowita „Liona” wynosiła 213,4 m (201,2 m między pionami, 212,9 m na konstrukcyjnej linii wodnej), szerokość 27 m, projektowaną wyporność konstrukcyjną 26 350 ton angielskich (ts), zaś pełną 31 244 ts. Rzeczywiste wartości wyporności po ukończeniu budowy wynosiły odpowiednio 26 270 ts i 30 820 ts. Średnie zanurzenie okrętu przy wyporności konstrukcyjnej wynosiło 8,1 m.
Krążownik był napędzany dwoma podwójnymi zespołami turbin parowych systemu o łącznej projektowanej mocy 70 000 shp, co miało zapewniać prędkość 28 węzłów. Na próbach na mili pomiarowej Polperro „Lion” osiągnął 76 120 shp i 27,62 węzła. Parę do turbin dostarczały 42 kotły wodnorurkowe typu Yarrow, rozmieszczone po sześć w siedmiu kotłowniach, z których część została przystosowana do opalania paliwem płynnym, pozostałe były opalane węglem. Krążownik był wyposażony w dwa równoległe stery.