Polski i Węgier nie dopuszczono do przedstawienia swoich roszczeń. Układ monachijski zapowiadał tylko rozpatrzenie postulatów tych państw w przyszłości. Polska nie zgadzała się na arbitralne regulowanie sporów międzynarodowych bez jej udziału, a zwłaszcza pozostawienie losów Zaolzia w rękach i decyzjach kanclerza Niemiec A. Hitlera. 30 września skierowała więc w stronę rządu czechosłowackiego ultimatum, w którym znalazło się m.in. żądanie o "natychmiastową ewakuację wojska i policji" z terytorium objętego sporem, który pokojowo zająć miało Wojsko Polskie. Rząd Polski uważał, że Zaolzie to ziemie, które powinny należeć do Polski. Rząd nie zgadzał się także na dyktat czterech mocarstw w tej sprawie, a zwłaszcza decyzja ta miała przeciwdziałać sytuacji, w której Zaolzie stałoby się kartą przetargową w rękach Hitlera (o spełnieniu lub nie polskich roszczeń de facto decydowałyby Niemcy). 2 października 1938 Zaolzie zostało włączone do Polski. Odzyskanie przez Polskę etnicznie polskich ziem Śląska Cieszyńskiego było wówczas i pozostaje nadal uznawane za przyłączenie się do polityki roszczeń terytorialnych III Rzeszy, pomimo że było konsekwencją cesji terytorialnych Czechosłowacji wobec Niemiec, przyjętych przez rząd Czechosłowacji i zaakceptowanych przez mocarstwa zachodnie na konferencji monachijskiejTelegram szyfrowy nr 64 J.