Aż pięciokrotnie Śląsk kończył w tym czasie rozgrywki ligowe na podium, w 1977 roku zdobywając pierwszy raz mistrzostwo Polski.
Skład w sezonie mistrzowskim 1976/1977: zawodnicy: Tadeusz Pawłowski, Mieczysław Kopycki, Władysław Żmuda, Janusz Sybis, Zygmunt Kalinowski, Józef Kwiatkowski, Jan Erlich, Zygmunt Garłowski, Henryk Kowalczyk, Mieczysław Olesiak, Marian Balcerzak, Roman Faber, Krzysztof Karpiński, Zdzisław Rybotycki, Jacek Wiśniewski, Jacek Nocko, Ireneusz Garłowski, Jerzy Szymonowicz, Mirosław Mitka, Tadeusz Nowakowski; trener: Władysław Żmuda, II trener: Józef Majdura.
Lata 1983–1992 Okres ten był czasem ostatnich poważniejszych sukcesów klubu przed długotrwałym kryzysem, w jaki niebawem popadł. W sezonie 1982/1983 klub opuścił Tadeusz Pawłowski (wyjechał za granicę). W lidze klub radził sobie raczej przeciętnie – dopiero 6 pozycja na koniec sezonu. Większe sukcesy Śląsk odnosił w Europie. Dwumecz z Dynamem Moskwa wygrał w dramatycznych okolicznościach. W następnej rundzie jednak wrocławianie dwukrotnie przegrali z Servette FC i odpadli z Pucharu UEFA. Kolejny sezon również był dość przeciętny, Wojskowi zajęli 8. pozycję. W sezonie 1985 klub omal nie spadł do 2 ligi. Sezon skończył na ostatniej bezpiecznej pozycji w tabeli, wyprzedzając Radomiaka jedynie lepszym bilansem bramkowym.