węgiel-14 tworzy się w reakcji neutronu (powstałego w wyniku reakcji protonów promieniowania kosmicznego z jądrami składników atmosfery) z jądrem azotu 14N.
Sztuczne radionuklidy są wytwarzane przez człowieka głównie w reaktorach jądrowych oraz akceleratorach.
W reaktorach jądrowych nowe izotopy powstają wskutek oddziaływania neutronów z materiałem aktywowanym (mogą to być materiały celowo wprowadzane do reaktora w celu aktywacji bądź też materiały konstrukcyjne reaktora). Przykładem jest polon-210, otrzymywany na drodze aktywacji neutronowej bizmutu-209 (występującego naturalnie). Tworzący się bizmut-210 rozpada się następnie przez rozpad beta minus do polonu-210.
Cząstki przyspieszane w akceleratorach mogą zderzać się z innymi cząstkami lub z jądrami tak zwanej tarczy, produkując izotopy o różnych zastosowaniach, często niewystępujące w przyrodzie (np. fluor-18, mający zastosowanie w medycynie nuklearnej, jest otrzymywany przez bombardowanie protonami tarczy zawierającej tlen-18).
Tzw. generatory radionuklidów zawierają izotop macierzysty o względnie krótkim czasie półtrwania, który – rozpadając się – tworzy użyteczny radionuklid.