Przez wiele lat „Panna Wodna” była największą jednostką polskiej żeglugi przybrzeżnej; znana była z silnie dymiących kotłów parowych, brudzących sadzą pasażerów na górnym pokładzie.
Zimą 1953/1954 roku statek zakotwiczony był na Motławie w Gdańsku, pełniąc rolę restauracji.
W maju (październiku[Waldemar Danielewicz, Panna Wodna; Morza, Statki i Okręty 2/2002]) 1965 statek został wycofany ze służby, po czym od 1967 roku służył jako hulk-baza płetwonurków LOK w Jastarni, a następnie (od 1970) w Gdańsku. W czasie robotniczych protestów w grudniu 1970 „Panna Wodna” została wykorzystana jako koszary dla oddziałów ZOMO. W 1980 roku statek został pocięty na złom w Gdańskiej Stoczni Remontowej.
Dane techniczne pojemność: 515 t BRT / 270 t NRT wymiary: długość: 62,2 m szerokość: 8,5 m zanurzenie: 2,6 m napęd: dwie maszyny parowe, moc 1600 KM, dwie śruby prędkość: 12 w załoga: 28 osób miejsc pasażerskich: 235 (w rejsach pełnomorskich) – 600 (w rejsach wycieczkowych)
Zobacz też Panna Wodna – XVII-wieczny okręt wojenny
Przypisy
Bibliografia
Panna Wodna Panna Wodna Kategoria:Polskie statki pasażerskie Kategoria:Statki zbudowane w Stoczni Gdańskiej Kategoria:Statki z XX wieku