Rodźka, który był gorącym zwolennikiem wykorzystania kolaboracji z okupantami do wywalczenia niepodległości. Według części źródeł PNB była zamieszana w zabójstwo 5 marca 1943 r. w Mińsku Fabijana Akinczyca, który opowiadał się za Białorusią pod protektoratem III Rzeszy. Działalność partii znacznie się nasiliła w 1944 r., kiedy było wiadomo, że Niemcy będą musieli opuścić ziemie białoruskie, a zajmie je Armia Czerwona. Działacze PNB wykorzystywali wszelkie niemieckie ustępstwa, aby wzmocnić swoją pozycję. Kilku członków partii weszło w skład marionetkowej Białoruskiej Centralnej Rady. Jeszcze szerzej wykorzystano utworzenie Białoruskiej Obrony Krajowej (BKO). Działacze PNB znaleźli się w sztabie BKO, komisjach, zostali dowódcami części batalionów. Na bazie BKO kierownictwo PNB zamierzało stworzyć białoruską armię narodową. Podczas II kongresu wszechbiałoruskiego w czerwcu 1944 r. w Mińsku planowano doprowadzić do wybuchu powstania antyniemieckiego, w wyniku którego miano proklamować niezależną republikę białoruską. Jednakże z powodu nie przybycia do miasta części oddziałów i nadciągających wojsk sowieckich powstanie zostało odwołane. W obliczu nadchodzącej Armii Czerwonej czołowi działacze BNP ewakuowali się do Niemiec. Na obszarze Białorusi pozostały partyzanckie oddziały, które rozpoczęły nierówną walkę z Sowietami.