Usiewaład Rodźka, biał. Ўсевалад Родзька, ps. Wołk, Воўк (ur. 21 czerwca 1920 w CzuczewiczachJerzy Grzybowski Białoruski ruch niepodległościowy w czasie II wojny światowej, wyd. IPN, Warszawa 2021, s. 376, zm. prawdopodobnie 1946 w Mińsku) – białoruski narodowy działacz wojskowy i polityczny, dowódca 15 batalionu Białoruskiej Obrony Krajowej, a następnie jeden z organizatorów i dowódców batalionu desantowego „Dalwitz” podczas II wojny światowej.
Życiorys W 1938 r. ukończył polskie gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Nowogródku, a następnie szkołę podoficerską w Mazowiecką Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii w Zambrowie. Brał udział w wojnie obronnej 1939 r. Dostał się do niewoli niemieckiej, z której został zwolniony w 1940 r. Podjął kolaborację z Niemcami. Zaangażował się w działalność oddziału warszawskiego komitetu białoruskiego w Krakowie. Nawiązał wówczas kontakty z Organizacją Ukraińskich Nacjonalistów (OUN). Pod koniec 1940 r. współorganizował konspiracyjną Białoruską Partię Niepodległościową (BNP). Od wiosny 1941 r. współpracował z Abwehrą. Jesienią tego roku wraz z Michałem Wituszką nawiązał kontakty z kierownictwem ukraińskiej Siczy Poleskiej kierowanej przez atamana Tarasa Bulbę-Borowcia, a następnie frakcją banderowską OUN. W 1942 r. został przewodniczącym komitetu centralnego BNP.