Jest też jedynym szermierzem, który zdobył łącznie 7 złotych medali olimpijskich (sześć medali w zawodach drużynowych i jeden indywidualnie).
Podczas mistrzostw świata w Wiedniu w 1931 roku razem z Gyulą Glykaisem, Sándorem Gombosem, Endrem Kabosem, Attilą Petschauerem i Györgyem Pillerem wywalczył tam złoty medal w zawodach drużynowych. W tej samej konkurencji zdobywał następnie złote medale na mistrzostwach świata w Budapeszcie (1933), mistrzostwach świata w Warszawie (1934), mistrzostwach świata w Lozannie (1935), mistrzostwach świata w Paryżu (1937), mistrzostwach świata w Sztokholmie (1951), mistrzostwach świata w Brukseli (1953), mistrzostwach świata w Luksemburgu (1954), mistrzostwach świata w Rzymie (1955), mistrzostwach świata w Paryżu (1957) i mistrzostwach świata w Filadelfii (1958) oraz srebrny na mistrzostwach świata w Budapeszcie (1959). Ponadto czterokrotnie zdobywał medale w turniejach indywidualnych: złote na MŚ 1935, MŚ 1951 i MŚ 1955 oraz srebrny na MŚ 1953 (plasując się za Pálem Kovácsem).
Zdobył ponadto brązowy medal we florecie drużynowym na mistrzostwach świata w Lozannie (1935).
Po zakończeniu kariery pracował jako trener w Budapeszcie.
Odznaczony między innymi Orderem Gwiazdy.