Wojny napoleońskie W 1793 roku La Romana wrócił do armii jako pułkownik kawalerii i wziął idział w walkach w Pirenejach przeciwko Francji w wojnie I koalicji antyfrancuskiej. w roku 1802 został kapitanem-generałem Katalonii i szefem korpusu saperów w 1805.

Król Hiszpanii Karol IV, naciskany przez Napoleona, wyraził w roku 1807 zgodę na wydzielenie jednej dywizji dla wzmocnienia sił Grande Armée w Niemczech. La Romana został wyznaczony na dowódcę tej tzw. „Północnej Dywizji” i spędził rok 1807 oraz część 1808 pełniąc służbę gaznizonową najpierw w Hamburgu, a następnie w Danii pod rozkazami marszałka Bernadotte.

Gdy wybuchła wojna w Hiszpanii, La Romana porozumiał się potajemnie z Brytyjczykami, którzy zgodzili się przerzucić jego wojsko do Hiszpanii. Tylko 9000 spośród liczącej 14 000 dywizji mogło załadować się w Göteborgu w Szwecji na pokłady okrętów Royal Navy, by 27 sierpnia odpłynąć do Santander. Akcja ta przyjęta została w całej Hiszpanii z radością i przysporzyła La Romanie popularności.