Wersje Boba Dylana Robert Shelton w swoim tekście z okładki do albumu przypuszcza, że Dylan mógł posłużyć się zarówno wersją (wersjami) Josha White’a, jak i Docka Reeda. Jednak dokładne wsłuchanie się w grę i śpiew Dylana może skłonić do uznania za wzór wersji Blind Williego Johnsona. Dylan mógł się z nią zapoznać na wydanej w 1952 Anthology of American Folk Music Harry’ego Smitha (została ona wznowiona w 1997).
Niezależnie od tego jak było faktycznie, Josh White po wysłuchaniu wersji Dylana zaaprobował ją całkowicie mówiąc: Ten chłopak naprawdę wie co robi!
W tym okresie Dylan studiował muzykę bluesmana Roberta Johnsona oraz piosenkarza z Południa Richarda „Rabbita” Browna (który zyskał sławę w Nowym Orleanie). Echa techniki Johnsona można zauważyć w interpretacji tego utworu przez Dylana.
Muzyk zastosował tu dawny modalny styl strojenia, nie posługując się prawie progresją akordów, tylko użył techniki ślizgowej (ang. slide) wykorzystując w tym celu nakrętkę szminki do ust jego ówczesnej dziewczyny Suze Rotolo. Nadał utworowi dawne brzmienie, które różni się znacznie od wersji zarówno White’a, jak i Reeda.