Pismo jest niejednolite i nieeleganckie, skryba popełnia wiele błędów gramatycznych.
Na wewnętrznej stronie tylnej okładki znajdują się inskrypcje w języku greckim oraz gruzińskim. Inskrypcje gruzińskie początkowo były brane za koptyjskie. W 1923 Kirsopp Lake oraz Robert P. Blake sądzili, że skryba znał gruziński i koptyjski, ale nie znał greki. W 1925 holenderski biblista Johannes de Zwaan wykazał, że nie ma inskrypcji koptyjskich w rękopisie. Wśród badaczy dominuje pogląd, że skryba nie znał greckiego i był Gruzinem.
Tekst ewangeliczny dzielony jest według długich jednostek κεφαλαια (rozdziały), których numery umieszczono na marginesach bocznych, a τιτλοι (tytuły) w marginesach górnych.
Tekst Zasadniczo biorąc tekst rękopisu jest zgodny z bizantyńską tradycją tekstualną, z wyjątkiem Ewangelii Marka, której tekst bliski jest dwóm dobrze znanym rodzinom minuskułowym, mianowicie rodzinie Lake’a (f1) oraz rodzinie Ferrara (f13), razem z nimi tworzy rodzinę theta. Wszystkie razem reprezentują tekst cezarejski. Tekst Ewangelii Marka jest podobny do używanego przez Orygenesa i Euzebiusza. Rękopis cieszy się opinią najlepszego reprezentanta tekstu cezarejskiego, wykazuje pewne związki z przekładem gruzińskim i ormiańskim.