niektórzy autorzy przyjmują to za decydujące kryterium i traktują jako dielektryki nawet materiały nieźle przewodzące prąd elektryczny.

Termin „dielektryk” od słów „dia-electric” został utworzony przez angielskiego filozofa i naukowca Williama Whewella na prośbę Michaela Faradaya.

Historia W 1729 Stephen Gray odkrył, że niektóre materiały przewodzą elektryczność, a inne nie. W 1739 kontynuujący eksperymenty Graya Jean Theophile Desaguliers zaproponował nazwy „izolator” i „przewodnik”. W końcu 1745 Ewald Jürgen Georg von Kleist z Kamienia Pomorskiego wynalazł kondensator z dielektrykiem, nazywany butelką lejdejską. W roku 1837 Michael Faraday zmierzył wpływ różnych dielektryków na pojemność kondensatora. Były to pierwsze ilościowe badania efektów wywołanych przez polaryzację dielektryka.

Fizyczne właściwości dielektryków Dielektryk w polu elektrycznym

Podstawowym zjawiskiem determinującym właściwości dielektryka jest polaryzacja dielektryczna. Polega ona na tym, że pod wpływem pola elektrycznego, na skutek przesunięcia ładunków ujemnych względem dodatnich, w materiale tworzą się dipole elektryczne lub istniejące już dipole orientują się zgodnie z polem.