Giordani został uznany później za współzałożyciela ruchu katolickiego Focolari.
W 1949 w czasie rekolekcji wakacyjnych w Tonadico w Dolomitach, po mszy świętej, Lubich zyskała przeczucie dotyczące powstającego ruchu i jej własnego życia. Podjęto decyzję o wysłaniu Pasquala Foresiego na studia, by przygotował się do kapłaństwa – miał być pierwszym księdzem ruchu.
Rozwój ruchu Po tragicznych wydarzeniach na Węgrzech w 1956 Lubich postanowiła odpowiedzieć na apel papieża Piusa XII, który prosił, by imię Boga powróciło „na place, do domów, fabryk i szkół”. Zainicjowała wówczas dzieło nazywane później Volontari di Dio (pol. Wolontariusze Boga), w którym osoby świeckie różnych stanów i zawodów miały czynić Boga obecnym w społeczeństwie.
Kilka lat później, w 1962 papież Jan XXIII zaaprobował ruch. Statuty zaś zostały zaaprobowane przez Jana Pawła II dopiero w 1990.
W 1964 powstała pierwsza cittadella (pol. miasteczko) na wzgórzach w Valdarno pod Florencją. Był to typ wspólnoty, której członkowie żyli duchowością jedności we wszystkich aspektach życia codziennego. Cittadelle powstawały później w różnych częściach świata. Forma ruchu, w którym mieli skupiać się ludzie młodzi, powstała w 1966 – było to Movimento Gen.