Oporność nie polega na syntezie enzymów rozkładających lek (co nie oznacza, że bakterie takiego nie wytwarzają), ale nowego białka wiążącego antybiotyk – tzw. PBP. Zmienione białko PBP nie wykazuje powinowactwa do beta-laktamu. Opisano pięć genów syntetyzujących różne nowe białka PBP, dlatego ten typ oporności charakteryzuje się heterogennością. Szczepy MRSA są oporne na wszystkie antybiotyki β-laktamowe, a w 90% występuje ponadto krzyżowa oporność z makrolidami oraz fluorochinolonami. Jeżeli bakteria jest częściowo oporna na tę grupę antybiotyków, ale można je leczyć podając maksymalne dawki, używa się terminu MISA.

Leczenie i zapobieganie Spośród środków doustnych wobec szczepów MRSA aktywność zachowuje sulfametoksazol, trimetoprim oraz linezolid. Ze względu na częstą oporność, użycie klindamycyny oraz fluorochinolonów jest dyskusyjne.

Ogromną rolę w zapobieganiu transmisji bakterii odgrywa dokładne mycie rąk.

Pojawianie się szczepów MRSA wiązane jest z częstszym występowaniem owrzodzeń skóry

Zobacz też VRSA – gronkowiec złocisty oporny na wankomycynę VISA – gronkowiec złocisty ze zmniejszoną wrażliwością na wankomycynę MRCNS – koagulazoujemne szczepy gronkowców opornych metycylinę MSSA – gronkowiec złocisty wrażliwy na metycylinę PSSA – gronkowiec złocisty wrażliwy na penicylinę MRSE

Przypisy

Kategoria:Oporność na antybiotyki Kategoria:Staphylococcaceae