Wbrew pozorom spektakularna otoczka nie jest materią wyrzucaną przez gwiazdę podczas „wybuchu”, a odbitym od znajdującego się tam na długo przed samą „erupcją” pyłu międzygwiezdnego światłem pochodzącym z kosmicznej „eksplozji”. Wyemitowane przez gwiazdę światło spotkało na swojej drodze cząsteczki pyłu, które spowodowały jego rozproszenie, przez co dotarło do Ziemi miesiąc później niż promieniowanie samego „wybuchu” rejestrowanego przez teleskopy jako nagłe pojaśnienie obiektu. Doskonała jakość zdjęć przedstawiających echo świetlne pozwoliło na dokładne przestudiowanie otoczenia gwiazdy. Pochodzące z HTS niezwykłe zdjęcia echa świetlnego gwiazdy stały się najpopularniejszymi astrofotografiami: pojawiły się na kalendarzach, okładkach książek i płyt, a nawet jako wzory tatuaży.
Roje meteorów Z Jednorożca promieniuje rój meteorów zwany Alfa Monocerotydami, który osiąga maksimum około 21 listopada. Pochodzi prawdopodobnie z rozpadu komety C/1943 W1 van Gent-Peltier-Daimaca.Drugi z rojów jest pozostałością po komecie C/1917 F1 (Mellish), odkrytej w 1917 roku. Monocerotydy są rojem słabym, dającym zaledwie kilka zjawisk w ciągu godziny.
Zobacz też lista gwiazd w gwiazdozbiorze Jednorożca lista najjaśniejszych gwiazd w poszczególnych gwiazdozbiorach
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
The Deep Photographic Guide to the Constellations: Monoceros
Gwiazdozbiór Jednorożca w serwisie Constellation Guide