Muzyczna monodia rozwinęła się jako próba przywrócenia starogreckiej idei melodeklamacji – pojedynczy głos wykonujący ornamentowaną partię melodyczną, z towarzyszeniem takich instrumentów, jak lutnia, chitarrone, teorban, klawesyn, organy, niekiedy gitara. Niektóre monodie były aranżowane specjalnie dla niewielkich zespołów. Rozwój gatunku był charakterystyczny dla wczesnego baroku, w przeciwieństwie do stylu późnego renesansu, w którym dominowała wielogłosowość. Kontrastujące pasaże w monodiach mogły być bardziej melodyczne lub bardziej deklamatorskie – style te rozwinęły się potem w arię i recytatyw, a cała forma złączyła się ok. 1635 r. z kantatą kameralną. Rozwijająca się równolegle we Francji forma solowego śpiewu z akompaniamentem nosiła nazwę air de cour.
Najważniejsi twórcy monodii Vincenzo Galilei (1520–1591) Giulio Caccini (ok. 1545–1618) Emilio de’ Cavalieri (ok. 1550–1602) Bartolomeo Barbarino (?–ok. 1617) Jacopo Peri (1561–1633) Claudio Monteverdi (1567–1643) Alessandro Grandi (ok. 1575–1630) Giovanni Pietro Berti (?—1638) Sigismondo d’India (ok. 1582–1629) Claudio Saracini (1586–ok. 1649)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Formy muzyczne