W 1869 roku Eugène Meyer przekształcił koło napinające ze szprychami drucianymi w stworzony przez siebie rower z wysokimi kołami. W następnym roku James Starley zaczął produkować rowery oparte na „boneshakerze”, ale z większym przednim kołem, którego średnica mogła mieć nawet 1,5 metra. Duże koło oznaczało że rowerzysta mógł mniej pedałować i nadal jechać szybko, chyba że jechał pod strome wzgórze. Bicykl był rowerem z napędem bezpośrednim, to jest takim w którym pedały bezpośrednio obracały koło. Było to standardem, dopóki nie zastąpiła go przekładnia łańcuchowa w rowerach typu „safety” (bezpieczne).
Wczesne bicykle były wykonane z żeliwa, w późniejszych rowerach zastosowano stalowe ramy z pustych kształtowników, dzięki czemu były znacznie lżejsze – ich waga wynosiła od 11 do 22 kilogramów. Oprócz zmian w ramie normą stały się również łożyska kulkowe i opony z pełnej gumy. Niektóre bicykle miały nawet cierny hamulec stemplowy przymocowany do dźwigni na kierownicy, który dociskał koło, aby spowolnić rower. Pomimo względnej prędkości, bicykl był wówczas głównie urządzeniem rekreacyjnym i nie był używany jako główny środek transportu. Ze względu na koszt roweru większość kupujących i rowerzystów stanowili zamożni mężczyźni, którzy mieli na to czas i pieniądze.