Geneza Pod koniec lat 50. XX wieku Sojusz Północnoatlantycki zdecydował o potrzebnie wzmocnienia ważnej północnej flanki NATO. Niezbędne było w tym zakresie wyposażenie norweskiej marynarki wojennej w ofensywnie efektywną flotę okrętów podwodnychEberhard Rőssler: The U-Boat, s. 317. W tym czasie bowiem norweska królewska marynarka wojenna była wyposażona w przestarzałe okręty podwodne brytyjskiego typu U oraz niemieckiego typu VIIC z czasów II wojny światowej. Zdecydowano więc zastąpić te jednostki nowoczesnymi okrętami i przy pokryciu połowy kosztów ich zakupu przez Stany Zjednoczone, wybór padł na opracowywany w tym czasie w RFN nowy typ okrętów; relatywnie małej jednostki o dobrych właściwościach ofensywnych i operacyjnych. Początkowo Norwegia zamierzała zakupić pięć do sześciu nowych okrętów podwodnych, jednak amerykańskie wsparcie finansowe pozwoliło na zamówienie 15 nowych okrętów tej klasy. Stany Zjednoczone bowiem za pomocą własnych środków finansowych chciały wzmocnić potencjał wojskowy europejskich sojuszników i pomóc utrzymać zachodnioeuropejski przemysłŁukasz Pacholski: Okręty podwodne typu Kobben, [online].