Później wyjechała do Białegostoku, gdzie pełniła funkcję kierowniczki szkolenia w szkole pielęgniarskiej (1954–1956). W latach 1956–1962 była kierowniczką szkolenia i nauczycielką w Studium Nauczycielskim Szkół Medycznych w Warszawie. Ukończyła także zaocznie studia pedagogiczne na Uniwersytecie Warszawskim. Następnie pełniła funkcję dyrektorki studium nauczycielskiego (1962–1964).
W latach 1964–1972 pracowała w Ministerstwie Obrony Narodowej jako inspektor ds. pielęgniarstwa. Pełniła tam także funkcję sekretarza Rady Naukowej Szefostwa Służby Zdrowia MON. Zajmowała się też wydawaniem Biuletynu Informacyjno-Szkoleniowego oraz opracowywaniem programów nauczania dla pielęgniarek pracujących w wojskowej służbie zdrowia. Organizowała i prowadziła kursy dla pielęgniarek z placówek wojskowych.
Była współautorką "Podręcznika dla pielęgniarek wojskowych" wydanego w 1967 r. przez MON. Opisała w nim historię pielęgniarstwa i zasady pielęgnowania. Za opracowanie otrzymała nagrodę MON. Współtworzyła również 7-językowy słownik medyczny przeznaczony dla pracowników wojskowej służby zdrowia.