Nawet 25% osób w podeszłym wieku przyjmowanych w ośrodkach rehabilitacyjnych może cierpieć na niedobór sodu. Hiponatremia częściej występuje także u maratończyków.
Fizjologia i patofizjologia Sód jest głównym kationem przestrzeni pozakomórkowej (jego zawartość wynosi ponad 90% zasobów organizmu), osmolalność osocza zależy przede wszystkim od jego stężenia. W normalnych warunkach osmolalność jest utrzymywana w granicach 285–295 mOsm/kg H₂O, w przestrzeni zarówno wewnątrzkomórkowej, jak i pozakomórkowej. Dzieje się tak, ponieważ większość komórek w ciele posiada błony komórkowe zupełnie przepuszczalne dla wody, dzięki działającej w nich pompie jonowej, nazywanej ATP-azą sodowo-potasową. Spadek osmolalności powoduje wyhamowanie w organizmie kilku mechanizmów: układu renina–angiotensyna–aldosteron układu peptydów natriuretycznych (przedsionkowego i typu B oraz pro-BNP) zagęszczania moczu w cewkach zbiorczych przez hormon antydiuretyczny (wazopresynę)
Największą rolę odgrywa wazopresyna. Niewielki spadek stężenia sodu poniżej 135 mmol/l powoduje zahamowanie jej wydzielania, prowadząc do wzrostu wydalania wody przez nerki.