Pomiędzy obiema warstwami znajduje się błona podstawna, u stułbiopławów i Coronata – mezoglea, a u pozostałych – mezenchyma.
Wyróżniane są następujące typy polipów charakterystyczne dla poszczególnych gromad parzydełkowców: hydropolip (polip stułbiopławowy) i kubopolip kubopławów – jednolita jama chłonąco-trawiąca bez przegród (septum), scyfopolip (polip krążkopławowy, scyfistoma) – jama chłonąco-trawiąca przegrodzona 4 fałdami (septum), antozoopolip (polip koralowcowy, antopolip) – jama chłonąco-trawiąca z więcej niż 4 fałdami.
Polip jest formą pierwotnie osiadłą. Występują też nieliczne formy wtórnie pływające – odwrotnie jest u meduz, które są formami pierwotnie pelagicznymi, a zdarzają się wtórnie osiadłe. Polipy żyją pojedynczo lub tworzą kolonie. Osobniki żyjące pojedynczo mogą się przemieszczać za pomocą ramion i stopy, krocząc lub pełzając. Są długowieczne – mogą żyć do kilkudziesięciu lat. Odnotowano osobniki trzymane w hodowli przez 63 lata. Większość stułbiowców tworzy kolonie powstałe przez pączkowanie jednego osobnika, założyciela kolonii. W koloniach wielu gatunków następuje zróżnicowanie budowy i funkcji poszczególnych osobników. Do podstawowych funkcji należą: odżywcza, obronna i rozrodcza.