Klęska skłoniła cara Ferdynanda I do abdykacji na rzecz swojego syna, Borysa III.
17 października 1918 do koalicji rządowej dołączyły Partia Narodowa, Partia Postępowo-Liberalna, Bułgarski Ludowy Związek Chłopski i Bułgarska Robotnicza Partia Socjaldemokratyczna (szerocy socjaliści). Na czele nowego gabinetu i tym razem stanął Aleksandyr Malinow. Niewiele ponad miesiąc później, 28 listopada, premier podał się do dymisji. Bezpośrednią przyczyną jego rezygnacji była decyzja Ententy o przyznaniu Rumunii południowej części Dobrudży. Działacze PD zostali włączenie do kolejnego rządu, któremu przewodniczył Teodor Teodorow z Partii Narodowej, jednak 7 maja 1919, po rekonstrukcji gabinetu Teodorowa, PD wykluczono z koalicji rządowej.
W okresie od 1919 do 1923 PD pozostawała w opozycji wobec rządu. W czerwcu 1922 PD, Zjednoczona Partia Narodowo-Postępowa i Partia Radykalno-Demokratyczna zawiązały koalicję Blok Konstytucyjny, której celem było przeciwstawienie się autorytarnym rządom Bułgarskiego Ludowego Związku Chłopskiego na czele z premierem Aleksandyrem Stambolijskim. We wrześniu 1922 zwolennicy ludowców napadli działaczy Bloku Konstytucyjnego podczas ich zjazdu w Wielkim Tyrnowie.