Architekturę jezuicką określa się jako sztukę przełomu, okres przejściowy między renesansem a barokiem.

Tło historyczne Odrodzony po soborze trydenckim (1545–1563) Kościół katolicki stanowił liczącą się w Europie potęgę. Przeprowadzano zmiany, ustalano kwestie dogmatyczne. Wzmogła się żarliwość religijna. Odpowiedzią ma reformację była kontrreformacja – odnowa Kościoła katolickiego i starcie z protestantami. Formą ideologicznej walki z przeciwnikami był rozwój kaznodziejstwa, budowanie okazałych świątyń. Wiernych miały przyciągać rozbudowane nabożeństwa, widowiskowość i bogata oprawa ceremonii. Wraz z przełamywaniem się wartości religijnych, także w sztuce nastąpił duży przełom. Sobór trydencki sformułował wyraźne zadania i cele, a także najogólniej mówiąc – określił charakter sztuki i architektury religijnej. Miała reprezentować Kościół, okazywać jego potęgę przez materialne, zmysłowe piękno mówić o pięknie Boga niewidzialnego. Miała skupiać liczne rzesze wiernych we wspaniałych obrzędach, umożliwiać swobodne słuchanie płomiennych kazań, uwznioślać sceny religijne, zwłaszcza rozpowszechniać kult świętych, z którymi zerwali reformatorzy.