Muzeum Białoruskie im. Iwana Łuckiewicza w Wilnie (biał. Віленскі беларускі музей імя Івана Луцкевіча, Wilenski biełaruski muziej imia Iwana Łuckiewicza) – białoruska placówka naukowo-kulturalna mieszcząca się w latach 1921-45 w Wilnie przy Ostrobramskiej 9 – wraz z Białoruskim Towarzystwem Naukowym i Gimnazjum tworzyła centrum życia społecznego wileńskich Białorusinów w okresie II Rzeczypospolitej.
Muzeum zostało powołane w 1921 roku. Na cześć zmarłego w 1919 roku działacza odrodzenia białoruskiego otrzymało imię Iwana Łuckiewicza. Na siedzibę placówki obrano klasztor Bazylianów w Wilnie przy ul. Ostrobramskiej 9 (Budynek z pamiętną Celą Konrada).
Zbiory Eksponaty pochodziły głównie z kolekcji zmarłego przedwcześnie Iwana Łuckiewicza, który w testamencie przekazał je muzeum. W posiadaniu placówki znajdowały się m.in.: Statut Wielkiego Księstwa Litewskiego z 1588 roku z drukarni Mamoniczów, Ewangelie Nowogródzkie z końca XIV wieku, Al-Kitab, książki drukowane w języku białoruskim w Iwiu, Wilnie, Supraślu, Nieświeżu i Słucku. Triad cwietnaja (1491, Kraków), fragment biblii praskiej Franciszka Skaryny z 1517 roku.
W skład kolekcji bibliotecznej wchodziło ok. 14 tys. tomów druków starych i współczesnych.