29..
Życie polityczne Przedstawiciele rodów magnackich już z racji samego urodzenia predestynowani byli do otrzymywania od monarchy odpowiednich urzędów i starostw, jako ludzie z reguły bardzo majętni nie musieli traktować obejmowanych funkcji jako pracy zawodowej. Mogli żyć dostatnio bez angażowania się w działania publiczne. Gdy je podejmowali to nie czynili tego dla korzyści materialnych, ale przede wszystkim w celu służenia RzeczypospolitejJan Seredyka, Ministrowie „senatorskiego stanu” pomiędzy królem a szlacheckim sejmem w latach 1587–1668, w: Dwór a kraj, między centrum a peryferiami władzy, Kraków 2003, s. 251..
Za Zygmunta I Starego senatorowie wyznaczali jednego spośród dwóch posłów na sejm walny, wybieranych na większości z sejmików. Wkrótce jednak w wyniku ruchu egzekucyjnego utracili swoją uprzywilejowaną pozycję na rzecz izby poselskiej.