W latach 1924–1927 został dwukrotnie wybrany burmistrzem Słupcy. W 1925 za zgodą Rady Miejskiej zainicjował tworzenie zbiorów muzealnych dokumentujących przeszłość i historię Słupcy oraz jej mieszkańców. Rozpoczął prace związane z sadzeniem lasku miejskiego. Z jego inicjatywy została wybudowana kolumna z figurą św. Wawrzyńca oraz posadzono dęby wolności na rynku w Słupcy, upamiętniające odzyskanie przez Polskę niepodległości. W dowód wdzięczności za pracę dla rozwoju Słupcy, społeczeństwo ufundowało mu złoty zegarek z dedykacją.
W późniejszym czasie był aptekarzem w Łowiczu i właścicielem apteki w Kowlu. Nie przyjmował pieniędzy za lekarstwa od ludzi ubogich. Kolekcjonował motyle i zioła.
Uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939. Po agresji ZSRR na Polskę, 12 października 1939 dostał się do niewoli sowieckiej. Według stanu z kwietnia 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 3 a 5 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa bez numeru z 1 kwietnia 1940. Został zamordowany między 4 a 7 kwietnia 1940 w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940.