Hermann Finsterlin (ur. 18 sierpnia 1887 w Monachium, zm. 16 września 1973 w Stuttgracie) – niemiecki architekt wizjoner, malarz, rysownik, poeta, eseista, filozof i kompozytor.
Odegrał znaczącą role w architekturze XX wieku, działając w początkowym okresie niemieckiego ruchu ekspresjonistów oraz wywarł silny wpływ na twórców architektury organicznej. Żaden z jego projektów architektonicznych nie został zrealizowany.
Życiorys W latach 1905–1908 odbył studia malarskie, m.in. u Waltera Thora i Hermanna Groebera. W 1907 napisał pierwszy tomik wierszy Meine ersten Versuche. W 1914–1915 studiował na uniwersytecie w Monachium, m.in. u Bruno Paula – studia przerwał. W 1918 dokonał nocnego wejścia na Watzmanna, które stało się inspiracją dla działalności artystycznej, m.in. kolejnych utworów poetyckich Sonnenaufgang über dem Watzmann (1918), Den Schöpfern des Schöpfers in Liebe (1918), Die Grotte (1918). Pod koniec 1918 lub na początku 1919 miał sen o architekturze – Architekturtraum, który stał się inspiracją dla wizjonerskich projektów architektonicznych, m.in. serii domów (niem. Traumhäuser). W 1919 Finsterlin wysłał kilka projektów swoich domów w odpowiedzi na apel Waltera Gropiusa skierowany do młodych artystów, by uczestniczyli w wystawie projektów architektonicznych.