Tworzenie się środowiska psychoanalityków Po rozstaniu się z Breuerem Freud tworzył swoją teorię sam. Wiele koncepcji (na przykład o pierwotnym hermafrodytyzmie człowieka, która znajduje swoje odbicie w pojmowaniu fazy fallicznej) powstało na skutek korespondencji i spotkań z Wilhelmem Fliessem. Po pierwszych publikacjach rosła liczba osób zainteresowanych nową metodą terapii. W 1902 roku, za namową Wilhelma Stekla, Freud powołał Środowe Towarzystwo Psychologiczne – grupę osób spotykających się w mieszkaniu Freuda w celu omawiania problemów związanych z psychoanalizą. W 1906 grupa składała się z 17 osób. W spotkaniach brali udział, między innymi, Otto Rank, Alfred Adler, Karl Abraham, Maximilian Steiner, Hugo Heller, Paul Federn, Isidor Sadger, Fritz Wittels, Eduard Hitschmann, Max Graf (ojciec małego Hansa). Do 1908 krąg zainteresowanych rozrósł się i grupa zmieniła swoją nazwę na Wiedeńskie Towarzystwo Psychoanalityczne. W tym samym roku dołączył do niego Sándor Ferenczi. W tych latach wiele osób interesowało się i praktykowało psychoanalizę bez formalnego członkostwa w stowarzyszeniach. W 1907 Ernest Jones spotkał Carla Gustava Junga w Zurychu i zaproponował stworzenie międzynarodowej organizacji skupiającej osoby związane z psychoanalizą.