Korzenie zjawiska thumb|260px|right|Na Rusi. Dusza ludu, obraz Michaiła Niestierowa (1914–1916) Zachowania nawiązujące do idei jurodstwa bywają odnajdywane już u proroków Starego Testamentu, którym Bóg nierzadko nakazywał podejmowanie niekonwencjonalnych działań o charakterze symbolicznym. Izajasz przez pewien czas chodził nago i boso (Iz 20,3), Jeremiasz prorokował, nosząc na szyi sporządzone przez siebie więzy i jarzmo (Jr 27,2), Ozeasz pojął za żonę nierządnicę (Oz 1,2), zaś Ezechiel otrzymał polecenie, by spakować się w nocy, zrobić dziurę w murze miasta i uciec w ukryciu przed ludźmi (Ez 12,3–7).

Idea ta wywodzi się również z Nowego Testamentu. Ewangelie wspominają, że zaangażowanie Jezusa w głoszenie nauki sprawiło, iż otoczenie uważało go za człowieka, który „odszedł od zmysłów” (Mk 3,20–21). Istotnym fundamentem teologicznym stało się nauczanie św. Pawła, który wielokrotnie przeciwstawiał ludzką mądrość „głupstwu Bożemu”:

Motto życia jurodiwych streszczają słowa Apostoła mówiące o głoszeniu Chrystusa ukrzyżowanego, który dla pogan jest głupstwem, a dla wierzących – mądrością Bożą (1 Kor 1,22–24).