W 1906 poślubił Helenę Oskierkę z Muszy i Hieronimowa w Inflantach. W tym samym roku zakupił majątek Jukojnie, gdzie założył stadninę koni, w której hodowano m.in. trakeny. Zapisał się do Towarzystwa Rolniczego Rosieńskiego, którego wiceprezesem pozostawał przez kilka lat. Po wybuchu I wojny światowej stadnina została ewakuowana do Wojejkowa pod Penzą.
W 1918 wraz z majątkiem powrócił do Jukojń. Rok później zamieszkał w Kownie, włączając się w życie polityczne Litwy. Proponowano mu objęcie urzędu posła w Wielkiej Brytanii, z czego jednak zrezygnował. 9 sierpnia 1919 znalazł się wśród członków założycieli Polskiego Zjednoczenia Demokratycznego, podpisał się pod tzw. deklaracją 22 – odezwą polskich ziemiach zaświadczających o pełnej lojalności wobec państwa litewskiego.
W 1919 wybrano go w skład rady miejskiej w Kownie jako jednego z szesnastu polskich radnych. W 1925 na krótko objął funkcję przewodniczącego rady, wybrany głosami mniejszości narodowych, jednak tego samego dnia został aresztowany przez litewską policję. Po wypuszczeniu z aresztu zrezygnował z funkcji, jednak do końca pozostał liderem frakcji polskiej w samorządzie.