Po studiach uzyskał święcenia i został scholastykiem poznańskim, a w 1400 kanonikiem płockim.
Studia prawnicze kontynuował od około 1403/1404 roku na Uniwersytecie Padewskim, gdzie w 1408 został licencjatem dekretów (prawa kanonicznego). Prawdopodobnie w tym okresie bywał w kurii rzymskiej, zastępując Piotra z Kobylina w obowiązkach prokuratora króla polskiego. Po powrocie do Polski, ok. 1411, został kustoszem i kanonikiem krakowskim. Wkrótce otrzymał stopień doktora dekretów w Krakowie.
W 1412 jako pełnomocnik księcia Janusza Mazowieckiego, wraz z pełnomocnikiem króla Polski Andrzejem Łaskarzem, którego znał ze studiów w Pradze i Padwie, brał udział w sporze między Polską a zakonem krzyżackim, toczącym się w Budzie przed rozjemcą cesarzem Zygmuntem Luksemburskim. W 1414–1415 pełnił funkcję rektora Akademii Krakowskiej.