W roku 1323, w wyniku podziału ojcowizny, został samodzielnym księciem strzeleckim. O jego rządach wewnętrznych, jak i polityce zagranicznej nie wiemy prawie nic. Z nieznanych powodów nie złożył w 1327 roku w Opawie wraz z innymi książętami górnośląskimi hołdu lennego królowi Czech Janowi Luksemburczykowi, choć w latach następnych księstwo strzeleckie jest traktowane jako część korony Św. Wacława w przeciwieństwie np. do księstw świdnicko-ziębickich. W 1326 roku nadał prawa miejskie stolicy swojego księstwa Strzelcom Opolskim. Zajął się też bliżej fundacją ojcowską – klasztorem cysterskim w Jemielnicy, który wsparł finansowo. Nie wiadomo kiedy dokładnie umarł.
Ostatnia wiadomość o Albercie jako żyjącym pochodzi z 1366 roku, zaś na pewno nie żył dziewięć lat później. Wg Marcina A. Klemenskiego zmarł w latach 1370-1371. Został pochowany w ufundowanym częściowo przez siebie klasztorze w Jemielnicy, gdzie do dzisiejszego czasu dochował się jego portret. W 1347 roku ożenił się z Agnieszką córką burgrabiego Magdeburga Burcharda I. Z małżeństwa tego dochował się tylko jednej córki Elżbiety, żony Władysława Białego. Po śmierci Alberta Strzelce Opolskie zostały odziedziczone przez bratanka księcia Bolka III.
Przypisy
Linki zewnętrzne Artykuł o Albercie strzeleckim
Kategoria:Piastowie opolscy Kategoria:Urodzeni w XIV wieku Kategoria:Zmarli w XIV wieku