W marcu 1986 w gabinecie Jacques’a Chiraca został ministrem delegowanym do spraw budżetu, a także rzecznikiem rządu. Obie te funkcje pełnił do maja 1988. Był sekretarzem generalnym RPR, działał na rzecz konsolidacji centroprawicy, co przyczyniło się do jej zwycięstwa wyborczego w 1993. Od marca 1993 do maja 1995 sprawował urząd ministra spraw zagranicznych w rządzie Édouarda Balladura. Aktywnie wspierał kandydaturę Jacques’a Chiraca w wyborach prezydenckich w 1995. W maju 1995, po wygranych przez mera Paryża wyborach, zastąpił Édouarda Balladura na urzędzie premiera. Kierował dwoma kolejnymi gabinetami (tworzonymi przez RPR i UDF) do czerwca 1997. W 1994 powołano go na przewodniczącego Zgromadzenia na rzecz Republiki. W 1995 został także merem Bordeaux (którym pozostawał do 2004). Jako premier próbował jednocześnie realizować zapowiedzi ograniczenia bezrobocia, zwiększenia wydatków socjalnych oraz redukcji wydatków publicznych, co prowadziło do napięć politycznych i społecznych. Zapowiedź reform finansów publicznych pod koniec 1995 przyczyniła się do masowych protestów społecznych. Rozpisane w 1997 przedterminowe wybory parlamentarne zakończyły się porażką obozu rządzącego. Zrezygnował wówczas też z kierowania RPR.