Niedługo potem powołany do służby w wojnie tureckiej (1853-1856), gdzie objął stanowisko lekarza sztabu głównego; przebywał w Kiszyniowie, następnie w Księstwach Naddunajskich (1854 - lekarz naczelny szpitali wojennych w Krajowej, Bukareszcie i Bałcie).
Zwolniony z wojska przyjął Rewoliński stanowisko lekarza powiatowego w Siedlcach. Po złożeniu w 1862 przed Radą Lekarską egzaminów służbowych i przedstawieniu rozpraw: Topograficzno-lekarski opis Wołoszczyzny oraz O epidemii szkorbutu grasującej nad Dunajem w wojskach cesarsko-rosyjskich podczas kampanii r. 1855 (obydwie niepublikowane), uzyskał kwalifikacje niezbędne do objęcia funkcji inspektora lekarskiego guberni augustowskiej w Suwałkach (od 1863). Wystąpił wtedy z koncepcją tworzenia komitetów sanitarnych we wszystkich miastach Królestwa Polskiego. Komitet taki zorganizował w Suwałkach, zaś w 1877 z jego inspiracji także w Radomiu. W 1865-80 Rewoliński pracował jako inspektor sanitarny guberni radomskiej. Na tym stanowisku zaangażował się znacząco w działalność, mającą na celu poprawę stanu sanitarnego miasta i guberni. Z jego inicjatywy zarządzono kontrolę stanu domów, zwłaszcza mieszkań, we wszystkich miastach i wielu gminach. Dzięki jego osobistej aktywności, zreformowano prawodawstwo lokalne dotyczące felczerów. W tej dziedzinie Rewoliński opublikował m.in.