Mimo wszystko Hanowerczykom udało się częściowo zespolić aparaty dyplomatyczne obu państw. Sztandarowym przykładem jest tu misja jaką w latach 1714–1719 Friedrich Christian Weber pełnił w Rosji, jako reprezentant obu dworów; brytyjskiego i hanowerskiego.
Po kongresie wiedeńskim (1815) tego typu więzy między obu państwami rozluźniły się znacznie, a po 1832 pękły zupełnie.
Ambasadorzy Elektoratu Hanoweru Friedrich Karl von Hardenberg (1696-1763)
W Holandii 1677–1679 Salentin Justus Sinold von Schütz 1701–1717 Elias Klinggräf
W Prusach 1702 Jobst Hermann von Ilten 1705–1708 Jobst Hermann von Ilten 1714–1715 Philipp Adam Eltz 1718 Philipp Adam Eltz (ponownie)
W Rosji 1714–1719 Friedrich Christian Weber
W Szwecji 1704 Thomas Grote 1719–1728 Adolf Friedrich von Bassewitz
W Wielkiej Brytanii 1689–1705 Ludwig Just Sinold von Schütz 1702 Ernst August von Platen-Hallermund 1711 Johann Kasper von Bothmer 1713–1714 Georg Wilhelm Helwig Sinold von Schütz Przypisy